[SF] Desire’s.. Yes or No
posted on 04 Feb 2011 19:48 by tj-thegenesisหวัดดีฮะทุกคน วันนี้ยูกะเอาฟิค(วาย)มาให้อ่านแก้ขัดระหว่างรออัพนิยายของเราสองคน
ฟิค เรื่องนี้เป็นเรื่องของเพื่อนเราเอง พอดีมันมีเหตุการณ์ทำให้เอาไปจิ้นเยอะ
สบอารมณ์เลยเอาปลดปล่อยแต่งเป็นฟิคซะเลย ยังไงก็ขอให้สนุกนนักฮะ
เหล่าสาวกวายทั้งหลาย หึๆๆ
Desire’s.. Yes or No
“นิว ฉันยืมลอกการบ้านหน่อยสิ T-T”
“ไม่!!”
เสียงร้องโอดครวญของ ‘เขต’ ที่บ่งบอกอาการใกล้ตายสุดๆกำลังอ้อนวอนขอลอกการบ้านกับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆกัน ภาพนี้เป็นภาพชินตาของเพื่อนภายในห้องไปซะแล้ว เพราะทุกเช้าร่างสูงจะต้องขอยืมการบ้านเพื่อนสนิทร่างบางมาลอกอยู่เสมอ แต่รู้สึกว่าเช้านี้เขาจะไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนาซะแล้ว - -;
“น้าาาา~ นิวฉันขอลอกหน่อยสิ TT-TT”
“ไม่ได้!! งานนี้เป็นข้อสอบนะโว้ย”
“เออ...ไม่ง้อก็ได้ ไปยืมคนอื่นดีกว่า >^<”
เมื่อเห็นว่าจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการจากเพื่อนสนิท เจ้าตัวเลยจัดการเดินร่อนขอยืมงานคนอื่นลอกต่ออย่างไม่คิดจะง้อร่างบางสักนิด ใช่...เกือบทุกครั้งจะเป็นเช่นนี้ แต่ผลสุดท้ายมักออกมาเป็นแบบเดิมเหมือนเคย คือ...
“น่ารำคาญ!! เอาไปลอกเลยไป๊!!”
“*-*”
เมื่อได้ยินดังนั้นร่างสูงจึงรีบวิ่งมารับงานไปลอกอย่างรวดเร็ว เมื่อลอกงานเสร็จแล้วก็ยื่นงานกลับไปให้เจ้าของโดยไม่ลืมที่จะพูดขอบคุณ
“ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร - -“
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องให้ลอก เพราะนายจำเป็นต้องสงสารเพื่อนสนิทตาดำๆคนนี้ *-*”
“อย่าคิดผิด ที่ฉันให้นายลอกไม่ใช่เพราะสงสารนายหรอกนะ แต่สงสารเพื่อนคนอื่นที่นายตามตื้อขอลอกต่างหาก - -*”
“งั้นเร้อออ~ คุณเพื่อนร้ากกกกกกก~”
“O///O”
ไม่พูดเปล่าร่างสูงยังโน้มตัวลงมาหาร่างบาง จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนต์เท่านั้น ที่เขากล้าทำแบบนี้เพราะตอนนี้ไม่มีสักชีวิตที่อยู่ในอาคารนี้เลยสักชีวิตบวกกับความหน้าด้านอันมีอยู่มากในคนๆนี้ - -;
“ชาย!! ลงไปเข้าแถวได้แล้ว”
“O///O / - - ?”
เสียงของ ’ด้า’ หญิงสาวหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นตะโกนเรียกร่างบางเสียงดัง ทำให้ทั้งสองรีบผละออกจากกันก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเหตุที่เธอเรียกนิวว่าชายหรือที่ย่อมาจากคุณชายก็เพราะว่า เธอมักหมั่นไส้เวลาที่เขาชอบทำท่าและนิสัยเหมือนคุณชายนั่นเอง - -“
เมื่อเห็นว่ามีเพื่อนมาหาร่างบางก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตา เพื่อเก็บซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อเอาไว้ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลยสักนิด
“อ้าว? เขตอยู่ด้วยเหรอ รีบๆลงไปด้วยแล้วกันพวกมันจะเช็คขาดกันแล้ว”
“เออๆๆ เดี๋ยวลงไป”
“เร็วๆหน่อยแล้วกัน ฉันรอข้างล่างนะชาย :P”พูดเสร็จก็รีบวิ่งลงไปรอเพื่อนทั้งสองด้านล่างโดยไม่ลืมที่จะแลบลิ้นใส่เพื่อนทั้งสอง แต่ก็มีเหตุต้องทำให้เธอสะดุดและเดินกลับมาที่ห้องเหมือนเดิม
“นิว..นายเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงอย่างนั้น”
“อะ..เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ปวดหัวไม่สบายนิดหน่อยน่ะ ^^;”
“งั้นเหรอ..งั้นขอวัดไข้หน่อยแล้วกัน”
“O///O“
แต่แล้วก็ไม่ปิดบังใบหน้านั้นให้รอดพ้นเพื่อนสาวไปได้ ด้าค่อยๆเดินเข้ามาภายในห้องและนำหน้าผากของตนไปแตะเบาๆกับหน้าผากของร่างบาง โดยเหมือนจะลืมใครบางคนที่ทำหน้าหงุดหงิดและสบถกับตนเองอย่างหัวเสีย
“กับไอ้แค่วัดไข้ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะเนี่ย -3-“
“ฮะ..เมื่อกี๊นายว่าไงนะ”รู้สึกว่าเสียงสบถเมื่อครู่กับไปกระทบหูของเพื่อนสาวเข้าแล้ว เลยทำให้เธอเงยหน้าหันมามองกับอีกคนที่เพิ่งนึกได้ว่ามีตัวตนอยู่ด้วย - -;
“ป๊าวววว~”
“เออ..ถ้าไม่มีอะไรก็ดี - -”
“-3-~”
“ฉันว่านิวน่าจะมีไข้นะ นายช่วยพาไปห้องพยาบาลได้มั๊ย”
“เธอพาไปเองสิ ฉันจะลงไปเข้าแถว”
“ไม่!! นายนั่นแหละฉันจะรีบไปเข้าแถว ไปละบาย -o-/“
หลังจากที่เพื่อนสาววิ่งออกจากห้องไปแล้ว ร่างสูงหันไปสบตากับอีกคนที่ตอนนี้ใบหน้าแดงมากกว่าเดิมหลายเท่า ก่อนจะกระชากแขนร่างบางแล้วพาวิ่งลงจากอาคารไปตามที่เพื่อนสาวบอก แต่ว่าจากห้องพยาบาลกลายเป็นอาคารร้างหลังโรงเรียนที่ไม่ค่อยมีใครเข้าใกล้บริเวณนี้แทน
อาคารแห่งนี้ถูกทั้งสองตกแต่งปรับปรุง เพิ่มเครื่องอำนวยความสะดวกมากมาย อาทิ โซฟา โทรทัศน์ สเตริโอ เตียง ที่พวกเขาสองคนลงทุนขนมาเอง พร้อมทั้งใช้ห้องหนึ่งในนั้นเป็นห้องส่วนตัวของพวกเขาซึ่งเป็นห้องเก็บเสียงที่รวบรวมเอาของพวกนั้นมาเก็บไว้ พูดง่ายๆที่นี่เปรียบเสมือนบ้านดีๆนี่เอง
“โอ๊ย!! ปล่อยได้แล้ว - -^”
“...”
ร่างบางพยายามสะบัดมือออกจากฝ่ามือของอีกฝ่ายแต่เพราะไม่มีแรงที่จะสู้ร่างสู้ได้เลยยังทำให้ข้อมือถูกพันธนาการเช่นเดิม ร่างสูงเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พยายามสะบัดมือออกก็ปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ก็เปลี่ยนมาจับไหล่อีกคนแล้วกระชากให้หันมาจ้องหน้าสบตา ร่างบางสบตากลับเช่นกันก่อนจะกระชากเสียงใส่อยากหงุดหงิด
“นายเป็นบ้าอะไรหะ อยู่ๆก็ลากฉันมาที่นี่!!!”
“...”
“ฉันถามแล้วทำไมไม่ตอบ ตอบมาสิหรือว่านายหึงฉันกับด้า!!!”
“...”
“นายอย่าเงียบสิ รู้มั๊ยมันอึดอัดนะ”
“...”
“ฉันอยากจะบอกนายตั้งหลายครั้งแล้ว นายรู้มั๊ยว่าฉันน่ะชอบนายมานานจนตอนนี้กลายเป็นความรักไปแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายรู้สึกยังไงแต่ฉันก็ OxO อุ๊บ”
ยังไม่ทันจบประโยคร่างสูงก็จัดการชิงปิดปากซะก่อน จากจุมพิตที่นุ่มละมุนอ่อนหวานกลายเป็นความร้อนแรงจากความปรารถนามานานของทั้งสองฝ่าย ร่างสูงโน้มตัวลงเรื่อยๆทำให้ตอนนี้แผ่นหลังบางแนบอยู่บนเตียงก่อนจะปล่อยร่างบางให้สูดอากาศเข้าไปก่อนที่จะเริ่มบรรจงจูบอย่างร้อนแรงเช่นเดิม ร่างสูงค่อยๆจัดการปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของอีกคนที่ตอนนี้หลุดลุ่ยทั้งคู่แล้วกระชากออกไปให้พ้นทาง ร่างสูงผละริมฝีปากออกก่อนจะตั้งตัวขึ้นมามองร่างที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ปิดเบื้องบนเผยให้เห็นเม็ดทับทิมสีชมพูประดับอยู่สองเม็ดบนแผงอกที่ขยับขึ้นลงเพราะเจ้าของยังคงหอบเหนื่อยจากสัมผัสเมื่อครู่
“ฮะ..แฮก..แฮก..นะ..นายคิด..จะ..จะทำอะไร”
“...”
มือหนาสอดมือไปใต้แผ่นหลังบางลูบไล้ปลุกเร้าคนตรงหน้า เสียงครางงึมงำในลำคอระหง เขตผละออกจากใบหน้าหวานร่างสองร่างหอบแลกอากาศทันที ร่างโปร่งรั้งเอวบางให้ชิดอีกรอบ
“...คนที่ฉันรักและสัญญาว่าจะดูแล ก็คือนายนะ นิว..”พูดจบริมฝีปากบางก็ก้มปิดประทับลงบนกลีบกุหลาบ แขนเล็กโอบรอบคอคนตัวโตเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว คอระหงถูกตีตราทับไว้แสดงความเป็นเจ้าของ
“...อือ..เขต พอเถอะ”นิวสั่งปากบางที่เพิ่งผ่านการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ แต่มีหรือที่ร่างสูงจะปล่อยโอกาสดีที่หายากให้หลุดมือ
“พอ ?..นายรู้ไหมว่าฉันรอเวลานี้มานานแล้ว”พูดแบบนี้ร่างบางก็หน้าแดงเข้าไปใหญ่ ทั้งอายทั้งเขิน
“เขต เดี๋ยวก็มีใครเห็นหรอก อือออ”เสียงแหบพร่าผ่านลำคออย่างยากลำบาก แผ่นหลังร่างบางที่สัมผัสกับผ้าปูเตียงที่เริ่มร้อนขึ้นเพราะไฟราคะที่ทั้งสองกำลังก่อขึ้น ร่างสูงขบกัดที่ใบหูเล็กเบาๆ นิวได้แต่นอนนิ่งแรงไม่มีแม้แต่จะขัดขืน ขนลุกขันไปทั้งตัว
“นิว... “มือหนาล้วงเข้าไปข้างใต้กางเกงขาสั้นสีขาว สิ่งที่ชูชันเต็มมือนั่นทำเอาเขตยกยิ้มย่อง
“อะ...ไรล่ะ อ๊ะ !!”เสียงแฝงไปด้วยความสยิวในอารมณ์ ร่างบางแอ่นตัวรับสัมผัสกับคนที่กำลังดูดดุนลูกกวาดของตนอยู่พลางเขามือขยุ้มกลุ่มผมสีดำ ใบหน้าคมคายที่เขาจ้องมองไม่เคยเบื่อที่สุขจนไม่รู้จบ
“อื้อ เขต ยะ...อย่าสิ !”ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ ร่างสูงเอาแต่ซุกไซ้ซอกคอจนทำให้เกิดรอยกลีบกุหลาบซึ่งเป็นเครื่องหมายตีตราความเป็นเจ้าของไว้เต็มไปหมด
“ขะ..เขตฉัน...”ดวงตากลมเอ่ยบอก ก้มหน้างุดซ่อนความเขินอาย นิ้วยาวเชยคางมองอย่างช้าๆ
“ฉันรักนายมาเสมอนะ แต่ฉันไม่เคยบอกนายเท่านั้นแต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายรักฉันและต้องการฉันเหมือนกัน แต่ถ้ายังรู้สึกไม่พร้อมฉันจะไม่ทำอะไร”
“ไม่ใช่นะ! ก็แค่ไม่มั่นใจ ...”
“......”
“มันนานจนฉันคิดว่านายไม่เคยมองฉัน เห็นแค่ฉันเป็นเพียงแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น”
“ใครสอนให้พูดแบบนี้กันนะ”ร่างหนาไม่พูดเปล่ามือหยาบกำลังทำงานปรนเปรอความสุขให้คนตัวเล็กอย่างล้นปรี่
“อ๊ะ...อ่า ...มัน...เร็วสิ!”เสียงครางเริ่มออกคำสั่ง ร่างสูงดึงกางเกงลงปากร้อนเริ่มโลมเลียแท่งสีชมพูครอบงำทีละนิดก่อนจะเร่งความเร็วให้อีกคนร้องครางลั่นมือทั้งสองกอดรัดอีกฝ่ายไว้แน่น
“อ๊าาา~เขต..ฉันจะไม่ไหวแล้ว อ๊ะ !!!!!!!!!!!”เสียงตะโกนหวีดลั่นลากยาว ก่อนจะแปรเป็นเสียงหอบเหนื่อยตัวโยน
“นี่นิว ฉันช่วยนายแล้ว ช่วยฉันด้วยสิ”ร่างสูงนอนลงบนเตียงกว้างรวมถึงดึงตัวคนตัวเล็กให้นั่งด้วยนิวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วตามแรง รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ทำเอาร่างบางตีเข้าที่ลำแขนล่ำ
“อ่า ตีทำไมละ”เขตถามเสียงหงอย นิวแทบอยากจะให้คนข้างหน้าลดความหน้าด้านลงบ้างทำไมไม่เหมือนครั้งแรกที่เจอกันเลยนะ!
“ก็ช่วยหน่อยสิครับ ... คนดีของเขต ~”เสียงอ้อนวอนนุ่มทุ้มใครฟังก็ต้องหลงใหล กางเกงสีน้ำเงินเข้มถูกร่นลงจนเห็นสิ่งที่ต้องขวยเขินกันเป็นธรรมดา
“ฉันก็อายเป็นนะ” พูดออกมาได้ ร่างบางยกยิ้ม..อย่างนี้ต้องแกล้งให้เข็ด !
นิ้วมือเรียวทัดผมให้เก็บทัดหูปากสวยครอบครูดลงจนคนตัวโตกว่าครางซี๊ด ด้วยความกระสันในกามอารมณ์ นิวชำเลืองมองอย่างสะใจถอนริมฝีปากออกน้ำที่ปริ่มถูกมือสวยป้ายไปทั่วร่างของตนเอง ก่อนส่วนที่เหลือจะโดนมือเรียวข้างเดิมปิดเอาไว้ไม่ให้มันไหลแทรกซึมออกมา ร่างสูงถลึงตากว้าง ทำไม..นิวคิดจะเล่นอะไรอยู่ !!
นิ้วชี้ที่ตอนนี้กำลังกวักเรียกเค้า ดวงตาปรือยั่วยวนก่อนนิ้วนั้นจะสอดและโลมเลียโดยปากนุ่มของร่างบาง เขตก็แทบจะดิ้นตายตรงนั้นพอจะดึงมือร่างบางออกก็ดันร้องท้วงขึ้นมาซะดื้อๆ
“ให้ช่วยก็นอนนิ่งๆสิ !”
“....ฉันกลัวนายเหนื่อย งั้นฉันจัดการเอง”ปัดป่ายมือเล็กออกทันที นิวโดนผลักลงมานอนกับเตียงกว้างอีกรอบ นิ้วเรียวทีเดียวสามนิ้วถูกสอดแทรกเข้าไปในช่องทางแคบ นิ้วของมืออีกข้างเกี่ยวกางเกงขาสั้นที่ร่นไปกองอยู่ข้อเท้านั่นตอนนี้หลุดออกจากร่างกายไปเสียแล้ว
“อือ...เจ็บ !”เพราะนานเสียจนร่างบางลืมเลือนการปรับสภาพ ร่างสูงต้องอดทนรอที่ร่างกายของอีกฝ่ายจะปรับได้เสียก่อน ก่อนจะสอดใส่สิ่งที่ใหญ่กว่านั้นเข้าไป
“ทนหน่อยนะ”ร่างสูงปลอบ น้ำตาแห่งความสุขค่อยๆไหลงมาอาบแก้ม ร่างโปร่งก้มตัวลงมาจูบซับน้ำตา
“อย่าร้อง..”
“เข้ามา..ฉันต้องการ!!!”เสียงที่สั่นเครือแทรกเมื่ออีกฝ่ายยังพูดไม่จบ ร่างสูงก็ขยับตัวเข้าออกอย่างช้าๆ ร่างบางครางลั่นเมื่อจุดกระสันถูกทิ่มแทงเข้าอย่างจัง
“อ๊าาาาาาาาา..อื้มมมมมมมมมมม!!!”ร่างบางกอดอีกฝ่ายไว้แน่นด้วยความเจ็บที่แล่นไปทั่วสะโพก ท้องไส้ปั่นป่วนจนหมดเรี่ยวแรง เขตลูบผมนั่นเบาๆจูบพรมไปทั่วหน้าผากขาว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับถึงแม้ช่องทางจะไม่รัดเกร็งตนแม้ก็ตาม
“ขยับสิ มะ..ไม่ต้องห่วงไม่เจ็บหรอก”ร่างบางว่าร่างสูงค่อยๆขยับตัวช้าๆก่อนจะเร็วขึ้นขาเรียวพันเกี่ยวเอวหนาเอาไว้ ร่างบางลูบไล้แผงอกล่ำอย่างหลงใหล เสียงครางอื้ออึงไปทั่วบริเวณ
“นิว อ๊ะ!!! ฉันรักนาย อื้ออออออ”เสียงครางทุ้มขยับตัวตามแรงพายุอารมณ์ไม่น้อยกว่าคนข้างใต้ที่ครางลั่น
“อื้อออออออ~ รัก..นาย อ๊ะ เหมือนกัน ฮึก!!!”
“อ๊าาาาาาาาาา”
น้ำสีขาวเปรอะเปื้อนหน้าท้องแกร่ง ร่างบางกระตุกเกร็ง มือบางกอดแน่นเมื่อบางสิ่งได้ไหลเข้าไปให้ร้อนรุ่มภายใน นิวหอบตัวโยนดวงตากลมพร้อมจะหลับลงอยู่ทุกเมื่อแม้ตอนนี้จะเป็นตอนเช้าก็ตามที ร่างบางนำผ้านวมผืนใหญ่บนเตยงมาห่อหุ้มร่างของตนไว้ด้วยความเขินอาย ร่างสูงมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ตอนนี้แดงจัดและมีเหงื่อชุ่มทั่วใบหน้าแต่ก็ยังคงความน่ารักเอาไว้
“มะ..มองอะไร”เพราะร่างสูงเอาแต่เหม่อมองร่างบางนานเกินไปจึงทำให้อีกคนพยายามที่จะลุกขึ้นมาว่า แต่เพราะกิจกรรมเมื่อครู่ทำให้ตอนนี้ไม่มีแรงที่จะทำอะไรทั้งสิ้นจึงปล่อยให้อีกคนจ้องมองไปแบบนั้น
“ก็มองคนปากแข็งที่ไม่เคยบอกความจริงน่ะสิ”
“อะ..อะไรเล่า ที่ฉันไม่บอกเพราะ..เพราะ”
“เพราะอะไรล่ะ ^^”
“เพราะ..ทั้งฉันแล้วก็นายเป็นเพื่อนกันอีกทั้งเป็นผู้ชายเหมือนกันอีกต่างหาก ฉัน..ฉันเลยกลัว..กลัวว่าถ้านายรู้ความรู้สึกนี้ฉันกับนายจะไม่เป็นเหมือนเดิมน่ะสิ”
“อืม..ฉันพอเข้าใจ เพราะฉันก็คิดเหมือนนายเหมือนกัน”เขตทำหน้ากังวลเล็กน้อย ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ร่างบางถึงกับหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“แต่ว่า..ตอนนี้ฉันก็รักนาย และนายก็รักฉัน เราจะรักกันตลอดไป”
“-///-“
“คบกับฉันนะ..นิว ^^”
“อื้อ..ได้สิ ^///^”
สิ้นเสียงตอบรับร่างบางก็ถูกแรงมหาศาลดึงไปกอด ก่อนจะถูกขโมยหอมแก้มไปหนึ่งจุ๊บ เป็นผลให้ใบหน้าหวานที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นมาอีก
“เฮ้อ~ กว่าจะลงเอยกันได้ เอาซะฉันแทบแย่เหมือนกันนะเนี่ย”เสียงถอนหายใจโล่งอกของหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุทำให้เรื่องราวดีๆนี้เกิดขึ้นดังมาจากหลังประตูห้องที่ถูกแง้มไว้เพื่อนแอบดูสถานการณ์ และแน่นอนเธอเห็นหมดทุกตอนนั่นแหละ ฮ่าๆๆ ^o^
“แต่ก็นะ..ผลลัพธ์ออกมาเกิน ^^“
ปล.อ่านแล้วเม้นด้วยนะฮะ
ปลล.รักคนอ่านทุกคนเล้ยยยยยย จุ๊บ >3<~
ปลลล.ฝากเม้นนิยายด้วยนะฮะ ^^b
#4 By essays (210.1.31.28) on 2011-09-29 06:10