Love Bodyguard บอดี้การ์ดหน้าใสเกี่ยวหัวใจนายหน้าหวาน,,,ยูกะ
posted on 29 Jan 2011 17:26 by tj-thegenesis~ Love Bodyguard บอดี้การ์ดหน้าใสเกี่ยวหัวใจนายหน้าหวาน ~
บทนำ
‘เฮ้! พวกนายทำอะไรน่ะ’
เพราะเสียงตะโกนเล็กๆนั่น ทำให้กลุ่มเด็กอันธพาลเหล่านั้นหยุดรังแกเด็กชาย ก่อนจะหันหน้ามาทางเด็กหญิง แล้วทำท่าจะหาเรื่องเธอที่กำลังเดินเข้ามา
‘พวกเราจะทำอะไรก็เรื่องของพวกเรา เธอเกี่ยวอะไรด้วย’
‘ก็นายรังแกคนอื่น’เด็กหญิงพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เด็กชาย ที่นั่งยองๆร้องไห้กับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเหมือนเดิม
‘…’
‘เงียบ..แสดงว่าอยาก พวกเราจัดการ’
เด็กชายที่ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าสั่งการกับลูกน้อง แต่เด็กหญิงก็ไม่กลัวกลับยืนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น กลุ่มเด็กอันธพาลกรูกันเข้ามาแต่การที่เด็กหญิงเป็นลูกสาวของตำรวจที่ถูกฝึกศิลปะการต่อสู้ว่าตั้งแต่ 3 ขวบ จึงทำให้จัดการกับเด็กพวกนั้นได้สบายๆ
เมื่อจัดการให้พวกนั้นหายไปแล้ว เด็กหญิงเดินจูงมือเด็กชายให้เดินตามไปนั่งที่ม้านั่งในสนามเด็กเล่น พอก้นนั่งติดม้านั่งแล้วเด็กชายก็ซบหน้าร้องไห้กับอกของเด็กหญิงทันที
‘ฮึก..ฉะ..ฉันกลัว พวกนั้น..มะ..ฮึก..ฮือ..มันรังแก..ฮือ..ฉะ..ฉัน’
‘อ๋า~ อย่าร้องสิ ฉันปลอบคนไม่เก่งนะ’
เด็กหญิงบอกกับเด็กชายที่กำลังซบหน้าร้องไห้กับอกตน เป็นผลให้เสื้อเด็กหญิงเปียกไปด้วยน้ำตาของตนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด
‘ฮึก..ฮือ..ฉันกลัว..ฉะ..ฮึก..ฉัน..กลัวมากเลย’
‘งั้นเอาอย่างนี้แล้วกันนะ’เด็กหญิงจับไหล่ของเด็กชาย แล้วดันตัวให้ออกจากอกของตน ทำให้เด็กชายเงยหน้าขึ้นมามองเด็กหญิงด้วยความสงสัยทั้งๆที่ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนไปด้วยน้ำตา เด็กหญิงเห็นดังนั้นจึงค่อยๆใช้นิ้วเล็กๆของตนปาดไล่น้ำตาออกไปจากใบหน้าของเด็กชาย ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มว่า
เมื่อได้ยินดังนั้น น้ำตาของเด็กชายก็หยุดไหลไปเสียดื้อๆแล้วแทนที่ด้วยใบหน้าที่สดใสดังเดิม แต่ก็ยังคงเหลือคราบน้ำตาทิ้งไว้
‘สัญญา..จริงๆนะ’
‘อืม สัญญา’
เด็กหญิงและเด็กชายเกี่ยวก้อยกัน ก่อนที่เด็กหญิงจะถามทางไปบ้านของเด็กชาย เพื่อที่จะเดินไปส่งที่บ้าน
‘นี่..แล้วบ้านนายอยู่แถวไหนล่ะ’
‘เดินตรงไปจากสนามเด็กเล่นนี่ ผ่านบ้านประมาณ 3 หลังก็ถึงแล้ว’
‘อืม งั้นฉันเดินไปส่งนะ เผื่อพวกนั้นมาอีกฉันจะได้ซัดให้หมอบเลย’เด็กหญิงยกกำปั้นขึ้นมาชกอากาศก่อนจะยิ้มให้เด็กชายแล้วเดินจับมือกันกลับบ้าน ระหว่างทางก็เดินคุยกันไปอย่างสนุกสนาน
‘ถึงบ้านฉันแล้วล่ะ ขอบใจนะที่เดินมาส่ง’
‘ไม่เป็นไรหรอก..อ๊ะ! นี่มันบ้านลุงรัชพลหนิ’เด็กหญิงอุทานเบาๆ เมื่อเห็นว่าบ้านของเด็กชายคือบ้านของคุณลุงเพื่อนของพ่อตนเอง แล้วคิดว่าเด็กชายคงเป็นลูกหรือไม่ก็ญาติของคุณลุง
‘มีอะไรเหรอ?’
‘เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอก’
‘แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่สนามเด็กเล่นนะ’
‘อือ’
‘งั้นฉันเข้าบ้านก่อน แล้วอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ด้วยล่ะ’
‘ไม่ลืมหรอก ฉันสัญญาแล้วนี่นา^^’
ขณะที่เด็กชายกำลังจะเดินเข้าบ้าน ก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่รู้จักชื่อของเด็กหญิงเลย จึงหันหลังเพื่อจะเดินกลับไปหาเด็กหญิงแต่เด็กหญิงก็เดินไปไกลแล้ว
'อ๊ะ!! นั่นมันสร้อยของเธอหนิ'เด็กชายร้องอุทานเมื่อก้มลงมองที่พื้นแล้วพบสร้อยสีเงินมีตัวอักษรเคและทีห้อยไว้อย่างสวยงาม และนึกไดเทนทีว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของเด็กหญิงที่มาส่งตนเมื่อสักครู่
แต่แล้ววันรุ่งขึ้นเด็กหญิงก็หายไปพร้อมกับคำสัญญาที่ให้ไว้ เพราะทางครอบครัวของเด็กหญิงต้องย้ายบ้านไปตามคุณพ่อ ที่ได้ย้ายราชการไปประจำอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง
9 ปีให้หลังเด็กหญิงก็กลับมาแต่กลับไม่เคยได้เห็นเด็กชายอีกเลย เพราะว่าเด็กชายได้ย้ายบ้านไปอยู่บ้านหลังใหม่เสียแล้ว
ก๊อกๆๆ
“ตื่นได้แล้วคาตะ วันนี้ต้องไปช่วยงานคุณพ่อนะลูก”
เสียงตะโกนเรียกพร้อมกับเสียงเคาะประตูปลุกหญิงสาวที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่บนเตียงในห้องนอนโดยผู้เป็นแม่ และเพราะเสียงนี้ทำให้หญิงสาวกระเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่เพื่อจะได้คุยกันได้สะดวก
“งืม~ มีอะไรเหรอคะแม่ ปลูกหนูแต่เช้าเชียว”ฉันพูดเสียงงัวเงียกับแม่ เพราะปกติแล้วคุณแม่ไม่เคยปลุกฉันด้วยตัวเองแล้วก็เช้าขนาดนี้
“ยังมาถามว่ามีอะไร วันนี้ลูกต้องไปช่วยงานคุณพ่อไม่ใช่เหรอลูก”
“เอ๋? อะ..อ้องานที่จะให้หนูไปเป็นตัวล่อจับพวกแม่เล้าค้าประเวณีนั่นเหรอคะ”
“ถ้ารู้แล้วลูกก็รีบๆซะ จะได้ไปช่วยงานคุณพ่อ”
ฉันขานรับแม่ไป ก่อนจะปิดประตูเดินมานั่งที่เตียง พลางคิดเรื่องความฝันเดิมๆที่เป็นแบบนี้ติดต่อกันมาได้หลายคืนแล้ว
“เอ๊ะ! หรือว่าความฝันนี้จะเป็นลางบอกเหตุว่าฉันกำลังจะได้เจอนายกันนะ”ฉันพึมพำกับตนเองก่อนจะปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน
“ลูกแค่ทำทีว่าจะมา...”คุณพ่อบอกกับฉันที่ตอนนี้ถูกแปลงโฉมเป็นสาวน้อยน่ารักอ่อนต่อโลกโดยความร่วมมือของยัยฮันนี่เพื่อนซี้ของฉัน ตามแผนที่วางไว้เพื่อจับตัวพวกแม่เล้าค้าประเวณี ที่มีพลเมืองดีโทรมาแจ้งความกับทางกรมตำรวจ ส่วนฉันก็ได้แต่พยักหน้าเออ ออ ตามไป
"สู้ๆนะลูก พ่อคอยเชียร์อยู่”
"ค่ะๆๆ”ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปยังสถานที่เป้าหมายที่อยู่ห่างจากที่ฉันยืนอยู่ไม่กี่ร้อยเมตร
#2 By term papers (210.1.31.28) on 2011-09-27 18:53